اين است كه بايع وقتى گفت اين مبيع را فروختم به آن قدرى كه خريده‌ام مشترى مىداند فقط مقدار ثمن را بايد بپردازد بدون ضمائم چنانچه اگر بايع بگويد فروختم اين مبيع را به آن مقدارى كه برايم تمام شده بر مشترى لازم است ثمن و تمام مخارج را بپردازد ، چون اين لفظ شامل تمام مىشود و بالاخره اگر بايع عبارت را اينطور اداء نمود : اين مبيع را مىفروشم به آنچه خريدم و اجاره‌اش را داده‌ام بر مشترى لازم است ثمن و هزينه اجاره‌اى كه بايع بر مبيع متحمّل شده بپردازد نه خرجهاى ديگر ، پس معلوم شد هركدام از اين سه تعبير در مقدار پرداخت پول مؤثر مىباشد و مشترى در هركدام از اين سه لازمست رعايت آن را بنمايد . قوله : و ربح كذا : يعنى اگر بيع مرابح بود علاوه بر امور مزبوره كه بعنوان رأس المال و ملحق به آن ملاحظه شده مقدارى نيز بعنوان ربح و سود بايع از مشترى مطالبه مىكند كه در صورت وقوع معامله بر مشترى لازمست آن را نيز همچون خرجهاى ديگر كه مىپردازد به بايع مسترد دارد . متن : و إن طرأ عيب وجب ذكره ، لنقص المبيع به عما كان حين شراه . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : در صورتى كه بر مبيع عيبى عارض شده بشد بر بايع واجب است آن را در وقت فروش ذكر نمايد . شارح ( ره ) مىفرماين : زيرا مبيع بواسطه عروض عيب وضع و كيفيّتش نسبت بوقت خريدن